Farklı renklerin, desenlerin, dokuların ve biçimlerin bir araya geldiği; ilk bakışta maksimalist bir zenginlik hissi veren ancak abartıya kaçmadan, her parçanın bütüne hizmet ettiği bir eklektik bir estetik. Bir tarafta geçmişten gelen organik ve dekoratif formlar, diğer tarafta daha genç, modern ve geometrik biçimler. Bir tarafta el işçiliğinin düzensizliği, diğer tarafta modern tasarımın netliği. Bir tarafta hafıza, diğer tarafta yenilik.

2012 sanırım… Eve gitmeden markete uğramışım. Alışverişimi yapmış, tam otoparka inmek üzereyim… Müzik marketten çok tanıdık, bir melodi geliyor ama tam çıkaramıyorum. Biraz dinleyince anlıyorum: Yıldız Tilbe – “Aşk Yok Olmaktır” Ama şarkıyı tanımadığım biri söylüyor. Mabel Matiz. Cover’lar konusunda o dönem biraz defansifim. “orijinalciyim” yani. 😄 Ama Mabel öyle güzel yorumlamış ki döndüm, albümü aldım ve öyle geçtim eve. Biz Mabel Matiz’le böyle tanıştık.

Yıllardır aynı cümleyi kuruyoruz: "Türkiye markalaşmalı." "Tekstil sektörü fason üretici kimliğinden çıkmalı." "Kendi hikâyesini yazmalı." Peki... Bunca yıl, bunca toplantı, bunca teşvik ve bunca söyleme rağmen gerçekten ne kadar yol aldık?